انرژی‌های سبز

تعطیلی اخیر شهرهای بزرگ کشور به دلیل وضعیت بحرانی آلودگی هوا، می‌تواند بهانه‌ای باشد برای پرداختن بیشتر و عمیق‌تر به مباحث زیست‌محیطی: از مصرف بالای بنزین اتومبیل‌ها در کشور گرفته تا استفاده انبوه از ماشین‌آلات صنعتی دارای مصرف انرژی بالا در صنایع؛ و از بحث تخریب جنگل‌ها و مراتع در گوشه کنار کشور گرفته تا مباحث مربوط به توسعه انواع «انرژی‌های سبز».

آلودگی فزاینده شهرهای بزرگ و به دنبال آن پدیده گرمایش زمین در دو دهه اخیر، توجه دولت‌ها به اجرای طرح‌هایی مانند افزایش مالیات بر مصرف بنزین و نیز دریافت "مالیات بر آلودگی" از صنایع دارای آلایندگی زیاد پرداخته‌اند تا زمینه لازم برای تقویت و تشویق تولید خودروهای کم‌مصرف و نیز ماشین‌آلات صنعتی کم‌مصرف فراهم شود. "دولت‌های محلی و شهرداری‌ها" هم برنامه‌هایی مانند دریافت عوارض برای تردد خودروهای شخصی، تسهیل سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در زمینه حمل و نقل عمومی و نیز تولید انرژی برق پاک از طریق سوزاندن زباله‌های شهری (بجای سوزاندن سوخت‌های فسیلی) را اجرا کرده‌اند. "مراکز پژوهشی" هم علاوه بر اجرای طرح‌های پژوهشی برای تولید مصالح ساختمانی کاهش‌دهنده مصرف انرژی خانگی، به توسعه راهکارهایی برای کاهش قیمت تمام‌شده انواع انرژی‌های دوستدار محیط زیست پرداخته‌اند تا بتوانند به تدریج قیمت تمام‌شده تولید انرژی‌های پاک مانند «برق بادی» و «برق خورشیدی» را به سطحی قابل رقابت با برق تولیدی از منابع فسیلی برسانند. سازمان‌های غیردولتی نیز به فرهنگ‌سازی برای بهینه‌سازی مصرف و آگاه‌سازی جوامع پرداختند.
اما، در این میان، وضعیت ما چگونه است؟
چرا در شرایطی که ایران دهمین کشور تولیدکننده گازهای گلخانه‌ای در جهان است (با تولید سالانه ۵۱۱ میلیون تن دی اکسید کربن خالص)، پرداختن به موضوعاتی همچون "آلودگی آب"، "آلودگی هوا"، "تخریب جنگل‌ها و منابع طبیعی" و بالاخره بحث کلیدی توسعه "انرژی‌های سبز"، هنوز در کشور ما جزو موضوعات لوکس و نچندان ضروری تلقی می‌شود؟
روزنامه اقتصاد در پرونده ویژه خود مورخ ۲۹ آذر ماه به مسئله انرژی‌های سبز و چرایی کم رنگی آن در کشور پرداخته است. در این مطلب، نسخه پی دی اف این پرونده را برای مطالعه کاربران پرتو پیوست کرده‌ام.

میثم هاشم خانی

محیط زیست
File Attachment: