دمپایی در روز برفی

دانه های برف از آسمان می ریزند و برف زمین را سفید می کند، رفت و آمد کند می شود، برف روی هم تلمبار می شود و زیاد که می شود، مدرسه و کار تعطیل می شود. دوستان و بستگان مجبور می شوند که از خط سبقت در کار و زندگی بکشند کنار و کمی با هم وقت بگذرانند.

و همراه با برف سکوت می آید، انگار که آسمان به زمین می گوید "آرام بگیر". چرا که نه؟ مدرسه و کار که خبری نیست، بیرون رفتن و گردش هم که فعلاً تعطیل.

بهترین فرصت است تا ذهنتان را باز بگذارید و به مسائل مهم و ارجعیتهایتان فکر کنید. سکوت منتظر شکسته شدن است، خیابانهای برفی منتظرند از جا بپری و وسط برفها بدوی و جیغ بکشی "یافتم!"

"کری فرنزورث فیزل" از کهنه کاران سازمانهای غیر-سود ده می باشد. او به مناسبت این روزهای برفی، از چند تن از کارآفرینان اجتماعی می پرسد: "چه چیزی باعث می شود که با دمپایی وسط برف بدوید؟"

  • "تعداد زیاد بیماران اوتیسم Autism که بسیار به احترام و مشاغل شرافتمندانه در اجتماع احتیاج دارند، باعث می شوند که بدوم تا فکر کنم می توانم برایشان امید و مشاغل پر معنی فراهم کنم" – ترکیل سن، بنیانگذار Speciliasterne و "بنیاد افراد متخصص"
  • "امکان توانمندسازی و ایجاد تغییر برای دیگران" – آشنی موهنوت، بنیانگذار و مدیر اجرایی انزی
  • امید به انجام پروژه ای که دنیا را تغییر دهد، با همه جوانب آن – ریسک، هیجان، پتانسیل... از خیلی لحاظها، شروع کار مثل عاشق شدن است" – کدی سیمونز، بنیانگذار و رئیس کوفاند
  • "تصور اینکه زنی باهوش و پرکار در پرو یا ویتنام یا هر جای دیگرمجبور است بخاطر اینکه هفتصد دلار نمی تواند پرداخت کند، ترک تحصیل می کند. در نگاه کلان، پول زیادی نیست. و مسئله همین است؛ در بیشتر کشورهای در حال توسعه، کسی باور نمی کند که دانشجویان شایسته وام هستند" – کوشال چاکرابارتی، یکی از بنیانگذاران و مدیر اجرایی ویتانا
  • "ابهت دیدگاهی بزرگ، و خوشحالی یک قدم نزدیکتر شدن (به هدف) از هر گونه محدودیت فیزیکی بزرگتر است" – بیورن هرمن، مدیر "مدرسه سوپر باحال Supercool School" (و مبلغ دویدن در برف – از نوع واقعی)
  • داشتم اتو می کشیدم که متوجه شدم که مدل بطری هایمان برای خرید منزل اشتباه است. چهار سال بعد، "Replenish" یک واقعیت است.

نور آفتاب خبر می دهد که بارش تمام شده. کارگران از ساختمانهای نیمه کاره و باغبانان از باغهای پوشیده شده به خیابانها سرازیر می شوند و آواز ساده همه ساله شان را سر می دهند؛ "برفیه! برفیه!"

چه چیز باعث می شود با دمپایی در برف بدوید؟

اشتغال و کارآفرینی

نظرات

afshin's picture

afshin

01.14.11

خیلی حالب . به نظر می رسد که آرمان ها ی بیان شده در این عبارت دقیقا همان چیزی است که یک کارآفرین اجتماعی را از یک کارآفرین دنیای تجارت متمایز می کند. کارآفرین اجتماعی یک رسالت و ماموریت اجتماعی دارد. و برای انجام این ماموریت تلاش میکند. بسیار عالی

darchin's picture

darchin

01.15.11

من با دمپايي در برف مي دوم تا هميشه به ياد داشته باشم. هنوز انسان هاي بسياري هستند كه منتظر توجه و ياري ديگران هستند تا شايد براي لحظه اي معناي انسان بودن را تجربه نمايند.

mitramemar's picture

mitramemar

01.19.11

با دمپایی در برف می روم چون به مسیری که می روم شک ندارم چون می دانم اگر نروم حتماً جایی انسانی به خاطر ندانستن ، انسانیتش به دست ستم خواهد مرد. چون می دانم که اگر در راهی که می روم حتی اکر به زمین خوردم پای احساسم نخواهد شکست ، انسانیت نخواهد شکست و وجدانم برای بی خیالی و بی تفاوتیم بر سرم فریاد نخواهد کشید. من می روم چون می دانم در جاده ی زندگی خیلی ها بودنم را صدا می زنند. کاش که بتوانم برای آنها یاور باشم

mitramemar's picture

mitramemar

01.19.11

بله واقعاً کلیه پاسخ ها دلیلی برای این بود که چه به رسالنهای خودمون در اجتماع اعتقاد داریم