به دنبال پاکی در نیویورک

"آپارتمان ۱۰۷" در محله ویلیامزبورگ در نیو یورک، که به "باحال" ترین محله شهر معروف است، ۶۵۰ متر مربع مساحت دارد. نور از پنجره های قدی بر صندلی ها و مبل های نرم می تابد. دیوار آجری از میان تابلوهای نقاشی و تلویزیون های دیواری، پیداست. چند نفر با لباسهای کار فیلمی را تماشا می کنند.

چرچیل، سگ بولداگ تپل، از روی فرشی که خوابیده بلند می شود و به سراغ کاسه آب می رود. تینا خانم ۵۶ ساله، سرسخت اما مهربان، مشغول پختن مرغ سوخاری و پوره سیب زمینی و سالاد برای شام، کیک و بیسکویت برای دسر، و نان برای صبحانه است.

در نگاه اول، همه چیز عادی بنظر می رسد. هدف بنیانگذار آپارتمان ۱۰۷ نیز همین است، مددکار بلند قد ۴۱ ساله ای به نام "جو شرنک" که در زمینه ترک اعتیاد و بهبود چندین پیراهن پاره کرده. اینجا برزخی است برای افرادی که انزوای کلینیک ترک مواد مخدر را تجربه کرده اند و می خواهند به زندگی اجتماعی برگردند. ساکنان در طی مدت اقامتشان (حداقل ۳۰ روز، اما تا حالا شده که فردی تا یک سال بماند) از یک ساختار و اجتماع خوشایند و از همه مهمتر، چند آزمایش اتفاقی مواد مخدر و الکل در هر روز، بهره مند می شوند.

پشت محیط های مشاع و عمومی، ده اتاق خواب پنهان است. هر ساکن یک رختخواب با یک رو انداز سفید نرم دارد. اتاقها هر روز تمیز می شوند، و حوله ها تا می شوند، روی هم دسته بندی می شوند، و در گنجه قرار داده می شوند. چون هیچ دکتر و پرستاری در آپارتمان کار نمی کند، پول بیمه به آپارتمان تعلق نمی گیرد و هزینه ها از ساکنان و نزدیکان دلسوز آنها تامین می شود. به گفته دفتر خدمات رسیدگی به سو استفاده از الکل و مواد مخدر، خانه های "پاک" مثل آپارتمان ۱۰۷ به مجوز نیاز ندارند.

ساکنان۱۰۷  باید تابع قوانین باشند: باید هر روز برای کار، مدرسه، یا خدمات داوطلبانه اجتماعی از خانه بیرون بروند (هر روز صبح یک کارت مترو و بیست دلار برای ناهار به آنها داده می شود)، باید حتماً در طول روز به یکی از پنج کارمند آپارتمان زنگ بزنند، دو بار در هفته در جلسه شرکت کنند، نوعی ورزش دنبال کنند (محلی در ساختمان به یوگا اختصاص دارد) و ساعت ۱۲ شب باید خانه باشند.

به جز این موارد، رفت و آمد و فعالیتهای ساکنان به خودشان مربوط است. این اختیار با وجود دو مشروب فروشی چند خانه آنطرف تر و حضور در محلی که پلیس در ماه نوامبر ۲۰۰۹، ۱ میلیون دلار کوکائین یافت کردند، مسئولیت سنگینی برای ساکنان تازه ترک کرده به همراه دارد.

آقای شرنک خود را یک الکلی در حال بهبود می داند. او سه سال در مرکز ترک اعتیاد معروف "Promises" در لس آنجلس مشغول کار بود. در آنجا می دید که افراد از راههای دور برای بهبود به کالیفرنیا سفر می کنند. "با خودم فکر کردم ما چرا باید افراد را به کالیفرنیا یا آریزونا بفرستیم؟ زندگی ما اینجا (در نیویورک) است".

جو، مراکز بهبود را در غرب آمریکا اینگونه تعریف می کند: "بطور عجیبی بر طبیعت متمرکز هستند. بیشتر از ما خوشبین، مثبت و با انرژی هستند. من فکر می کنم نتیجه جانبی این روحیه یک واقعیت و فضای غیر صادقانه و مصنوعی است که راستش در نیو یورک وجود خارجی ندارد. از لحاظ فرهنگی، ترجمه نمی شود. سعی من این است که خوبی ها را دستچین کنم و به ذهنیت شهری تطبیق دهم".

برای اجاره یک اتاق در آپارتمان ۱۰۷ برای یک ماه، ۱۲۵۰۰دلار لازم است، یا اینکه می توان با پرداخت ۸۵۰۰ دلار، اتاق را با دو هم اتاقی همجنس تقسیم کرد. این قیمت حتی برای نیو یورک، زیاد است، که البته انتظار می رود با خدماتی که ارائه می گردد توجیه شود.

یک سازمان غیر-سودده در محله چلسی قصد دارد یک کلینیک ۷۵ تختی "زندگی پاک" برای دانشجویان ۱۸ تا ۲۹ ساله افتتاح کند، که هزینه زندگی در آن ۵۵۰۰ دلار در ماه می باشد. دانشجویان می توانند بخشی از این پول را از وام تحصیلی خود بعنوان "هزینه محل سکونت" بپردازند.

"موسسه اعتیاد نیویورک" نیز در غرب جزیره منهتن، در بیمارستان رزولت بیست و شش رختخواب به این خصوص اختصاص داده است. در سمت ارزان قیمت طیف، در "خانه هریسون" با ۳۵۰ دلار – بدون غذا و امکانات – می توان اتاقی اجاره کرد. مثل آپارتمان ۱۰۷، ساکنان مرتب تست مواد مخدر می دهند و باید تابع قوانین خانه باشند؛ بر خلاف آپارتمان ۱۰۷، امکانات تراز اول وجود ندارد. مایکل سپنس، مدیر توسعه و روابط عمومی خانه هریسون، می گوید این موضوع اتفاقی نیست.

"آن مکان، زیادی راحت و نرم است. افراد انقدر راحت هستند که به بهبود نمی رسند. اگر همه چیز از ساکنان گرفته شود، می توانند خود را از نو بسازند".

گرچه رختخواب های آپارتمان ۱۰۷نرم هستند، اما گرایش جو شرنک، عضو سابق تیم فوتبال آمریکایی در دانشگاه کالیفرنیای جنوب، نرم نیست. با قد بالای دو متر، وزن ۱۲۰ کیلوگرم، و هفت خالکوبی (یکی از این خالکوبی ها نوشته: "با آرزوی بهترینها، خدا"، که نقل قولی از دوست نزدیک او و طنز پرداز معروف Greg Giraldo می باشد که در اواخر ۲۰۱۰ جان خود را بر اثر استفاده از مواد مخدر از دست داد)، شخص در حضورش احساس کوچکی می کند. روحیه ای قوی و مصمم دارد و تلفن همراهی که دائم در حال لرزیدن است. او خود می گوید در سمت قبلی اش در Promises، به او احترام ویژه ای می گذاشتند، و تنها اعتراض از طرف مدیران آنجا این بود که "شعله اش رو کم کن. اینجا تیم فوتبال نیست".

کیث آرنولد، معاون عملیاتی شرکت خدمات بهداشتی Elements که صاحب Promises می باشد، در مورد او می گوید "او کارهایی می کند که بسیاری از افراد هیچوقت نمی کنند". کارهایی مانند شش ماه سفر در سال برای تسهیلگری در مورد افرادی که الکل و مواد مخدر را ترک کرده اند و همراهی و سفر با گروههای موسیقی که به یک مراقب برای جلوگیری از مصرف الکل و مواد مخدر نیاز دارند. این در حالی است که او مدیر اجرایی شرکت مادر آپارتمان ۱۰۷ نیز می باشد.

جو چند بار سعی کرد در مورد بهبود از مواد مخدر برنامه تلویزیونی بسازد، که موفق نشد. او در وبلاگی که به امر ترک مواد مخدر و الکل و بهبود اختصاص داده در این باره می نویسد "صد سال طول کشید و هیچی نشد. و الان هم تمام است".

علاوه بر وبلاگش، که در آن از دست و پنجه نرم کردن افراد معروف با مواد مخدر می گوید، آقای شرنک به همراه آقای ماهر روشن، سردبیر کهنه کار مجلات، در حال ساخت وبسایت www.thefix.com می باشند. آقای روشن، که در طی مدت کارش روی وبسایت یکی از اتاقهای آپارتمان ۱۰۷را اجاره کرده، آقای شرنک را یک "واقع گرای حرفه ای" می نامد.

"وقتی پرونده ای را باز می کند، برخورد خود را بر اساس فردی که با او کار می کند تنظیم می کند، نه یک ایدئولوژی یا یک برنامه... مدل رفتارش مثل "برادر بزرگتر" است".

تروور، جوان ۲۵ ساله ای که پس از سه تجربه ناموفق در مراکز ترک اعتیاد، شش ماه را در سال ۲۰۰۹در آپارتمان ۱۰۷ گذراند و از تجربه اش راضی بود. او در مورد آقای شرنک می گوید "با هم خیلی کل کل می کردیم... مدل خودش را دارد و به آن می چسبد. هیچوقت نمی شنوی که جو بگوید "آفرین" یا بگوید "بهت افخار می کنم".

او می گوید از وقتی از آپارتمان ۱۰۷ بیرون آمده "پاک" مانده و شاغل است. او با احساس می گوید "می خواهم به جو نزدیک باشم، او کسی است که دوست دارم تا آخر عمرم با او در تماس باشم".

پال، یک الکلی در حال بهبود ۴۵ ساله که در بخش فاینانس مشغول است، اخیراً چند هفته به قول خودش "افتضاح" در آپارتمان ۱۰۷ گذراند. او می گوید "آیا جو کاری به ازای ۱۰ هزار دلاری که گرفت انجام می دهد؟ نه... شاید برای من مناسب نیست". پال از آپارتمان ۱۰۷ به آپارتمانی با یک همخانه "پاک" نقل مکان کرده، که امیدوار است در بهبود به او کمک کند.

اما آقای آرنولد از Elements به این حرف که آپارتمان ۱۰۷ مرکزی سود ده است می خندد. او می گوید "فردی بخصوص لازم است که بتواند کارهایی که جو انجام داده را انجام دهد. وقتی با او آشنا می شوی، می فهمی که برای پول اینجا نیست، بلکه برای رفع نیاز افرادی است که درد می کشند".

مطلب فوق از این منبع برای مدرسه پرتو ترجمه شده است.

سلامت و بهداشت

نظرات

afshin's picture

afshin

04.15.11

بسیار جالب. گمان می کنم که در ایران هم چنین طرح هایی در دست اقدام است. به عنوان مثال سازمان بهزیستی مرکزی را در سال ها قبل درشرق تهران افتتاح کردن که مرکز درمان معتادان اجتماع محور نام گرفت. در این مرکز هم چنین ایده ای دنبال می شد . که ضمن ارایه خدمات برای درمان معتادان رابطه ی آن ها را که به مثابه بیمارانی هستند با جامعه به طور کلی قطع نکنند. در گوشه و کنار ایران بسیاری از افراد هستند که در حال ارایه خدماتی از این جنس هستند که متاسفانه ما از این اخبار اطلاع نداریم.

navid's picture

navid

04.15.11

مشکل ایران برای اجرای چنین طرحهایی اینه که در موسسات دولتی انگیزه ای واسه اینجور خدمات نیست (مخصوصا که درش فقط به روی بعضی ها بازه) اونجا فقط انواع شعار رو میشه پیدا کرد.و اقدامات فردی هم با هزار تا مجوز عملا سد میشه. این کارها تنها با آزاد گذاشتن ارگانهای غیر دولتی که افراد متخصص و خیرخواه در اونا فعالیت میکنن ممکنه

parto's picture

parto

04.18.11

نوید جان اگر شما تجربه ایی شخصی در این مورد دارید لطفا با ما و دوستان مدرسه پرتو در میان بگذارید. ممنون